فرمايد كه : فرق است ز آب خضر كه ظلمات جاى اوست * تا آب ما كه منبعش اللّه اكبر است « 1 » و از بساتين مزبوره گذشته بقعه متبركه حمزويه عليه الاف و التحيه كه مدفن جناب شاه مير على بن حمزه بن موسى كاظم عليه السلام است و در سنه 1239 بقعهء منوره مزبوره از صدمه زلزله به كلى خراب و آن مكان بهشت نشان با خاك يكسان گشت كه اكنون به همان حالت برقرار و مخروبه است . و محاذى بقعه مذكوره نيز كاروانسرا و حمامى به جهت موقوفات آن عليين آشيان ، كريم خان زند بنا كرده كه بالفعل دايرند . و سمت قبلى بقعه منوره تكيه‌اى است موسومه به تكيه محمد رحيم خان ، و فاصله ميان تكيه مزبور تا اصل بلده ، رودخانه خشكى است كه در موسم بهار و زمستان سيلاب در آن جارى و آبش داخل درياى نمك مىشود كه صفت درياى مزبور مذكور خواهد شد . و پلى مشتمل بر چند چشمه از سنگ و گچ و آجر بر روى رودخانه مزبور ساخته‌اند كه عابرين را معبر و به اندك مسافتى به دروازه مشهوره به اصفهان راهبر مىشوند . و به فاصله يك ربع فرسنگ از شهر سمت مشرق در ميان دره كه مشهور به تنگ سعدى است مدفن قدوة - المحققين و زبدة العارفين شيخ مصلح الدين المتخلص به سعدى است . به اين سبب دره مزبور را تنگ سعدى مىگويند و نيز بوستان دلگشا در بدايت تنگ مزبور واقع است .

--> ( 1 ) . از غزلى به مطلع زير : باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است * شمشاد سايه‌پرور من از كه كمتر است